అలవాట్లో పొరపాటు

వరంగల్ లో మూడుగదుల పోర్షన్ ని అద్దెకు తీసుకున్న కొత్తలో ఏదో నాలుగురోజులు నా చేతివంట తిని నాకు చేదోడు వాదోడుగా ఉండి ఉద్దరిద్దాము అనుకున్న మావారి అలనాటి ఉద్దంతమండి ఇది.....

ఆ రోజు ఉదయాన్నే లేచి హడావిడిగా తయారై వంటచేసుకుని బాక్స్ లో సర్దుకుని ఇంటి ఓనరు వాళ్ళు మేడారం జాతరకు వెళ్ళారు కదా అన్న అతి జాగ్రత్తలో ఇంటికి ముందు వెనుక కూడా తాళం వేసుకుని వాటిని జాగ్రత్తగా హ్యాండ్ బ్యాగ్ లో వేసుకుని ఈయనగారు ముసుగుతన్ని ఇంట్లో పడుకున్న విషయాన్ని అలవాటులో పొరపాటుగా మరచి ఆఫీసుకి వుడాయించాను. అలవాటులో పొరపాటు అంటే అపార్థం చేసుకోకండి....

అదే ఈయనగారిని శని, ఆదివారం సెలవురోజుల్లో మాత్రమే చూసే అదృష్టమున్న నా కనులకి మెదడు గురు, శుక్రవారాలు ఈయనగారు వున్న విషయాన్ని చేరవేయడం మరచింది అన్నమాట!

పదింటికి నిద్రలేచిన శ్రీవారు కాఫీ....కాఫీ అని అరచిన అరుపులకి వంటింట్లో బోర్లించిన ఖాళీగ్లాసులు వెక్కిరించాయి.

ఆ వెక్కిరింపులతో వాస్తవంలోకి వచ్చిన ఈయనగారు కాలకృత్యాలైనా తీర్చుకుందామని వెనుకవైపుకు వెళ్ళి బోల్ట్ తీయ ప్రయత్నిస్తే ఏముంది నా అతిజాగ్రత్త ఆయనని జాగృతి చేసింది. పక్కింటివాళ్ళని పిలుద్దామంటే వాళ్ళు జాతరకి వెళ్ళారు. నాకు కబురు చేద్దామంటే అప్పట్లో సెల్ ఫోన్లు లేవు, అద్దె ఇంట్లో లాండ్ లైన్ పెట్టించుకునే స్టేజ్ మాది కాదు. ఇరుగు పొరుగు వారిని పిలవడానికి ఈయనగారికి కొత్త....ఏంచేయాలో తెలియక అటుఇటు తలుపుని నాలుగు సార్లు బాది, ఆ పోర్షన్ కి ఉన్న రెండు కిటీకీల్లోంచి ఆరుసార్లు ఎవరైనా కనిపిస్తారేమో అని చూసి, అరచినా ఆలకించేవారు లేరని తెలిసి మంచంపై పొర్లుతూ రెండు గంటలు గడిపిన ఈయనని చూసిన కాలకృత్యాలకి ఈర్ష్య కలిగిందో ఏమో మేమున్నామంటూ ఒకటే గొడవ....దీనికి తోడు పొగత్రాగుట నేరము అనే ప్రక్రియలో భాగంగా ఖాళీ సిగరెట్టు ప్యాకెట్టు ఈయనగారిని చూసి నా వంతుగా నవ్వింది.

ఇంక ఇక్కడ నేను ఆఫీస్ లో డబ్బుల అవకతవకల లెక్కలతో లంచ్ మూడు గంటలకి చేస్తూ కూడా ఎక్కడ లెక్కల్లో పొరపాటు జరిగిందో కదా అని ఆలోచిస్తూ.....నాలుగున్నరకి టీ త్రాగుతూ మావారికి ప్రీతిపాత్రమైన వాటిలో టీ కూడా ఒకటి కాబట్టి అది నాకు మావారు ఇంటివద్ద ఉన్నవిషయాన్ని గుర్తుచేసి ఋణం తీర్చుకుంది!

వెంటనే చేసిన పొరపాటు తెలుసుకుని ఆటోలో ఇంటికి వెళ్ళి తాళం తీసిన ఈయనగారి తిట్లకి రెడీగా వినడానికి వేచివున్న నా చెవులకి ఒక్క మాటకూడా వినిపించలేదు, నేను క్షమించమని అడిగేలోపే ఈయనగారు ఒక్క ఉదుటన నా చేతిలోని తాళాలగుత్తిని లాక్కుని వెనుక వైపుకి పరిగెత్తారు.తరువాత విషయం ఏం జరిగి ఉంటుందో మీ అందరికీ నేను రాయకపోయినా అర్థమై ఉంటుందని నాకు తెలుసులెండి.

మై డార్లింగ్ డ్రాకులా!

ఓసారి నాలుగురోజులు సెలవు తీసుకుని మావారి ఊరెళ్ళానండి....అదేంటని ఆశ్చర్యపోరని నాకు తెలుసులెండి, ఎందుకంటే నేనిక్కడ(వరంగల్) ఆయనక్కడ(విజయవాడ) అని మీకు తెలుసుననే విషయం నాకు తెలుసుగా....

ఇంక అసలు విషయానికి వస్తే....ఆరోజు శనివారం రాత్రి మేమిద్దరం సెకండ్ షో సినిమాకి వెళ్ళాం, మర్నాడు కాస్త ఆలస్యంగా లేచినా పర్వాలేదు అనుకుని హోటల్ లో టిఫిన్ చేసి థియేటర్ వద్దకు చేరుకునే సరికి ఏ తెలుగు సినిమాకి టిక్కెట్లు దొరకలేదు... ఎలా దొరుకుతాయి చెప్పండి అప్పటికి సమయం పది కావొస్తుంది. అయ్యో! నీకు సినిమా చూపించ లేకపోయానే అని బాధపడుతూ వాళ్ళ రూమేట్స్ తో చూసిన సినిమాల గురించి వివరిస్తుంటే తెలిసిందేవిటంటే ప్రక్కన థియేటర్లో "డ్రాకులా" సినిమా ఆడుతుందని అది ఆయనకి చూడాలనివుందని.

సరేలే సినిమాకి భాషావిభేధాలేల అనుకుని ఆ సినిమా హాల్లోకి చేరుకునే సరికి మాలాంటి భాధితులతో హాలు అక్కడక్కడా నిండివుంది. అప్పట్లో నాలాంటి ఆంగ్లభాష అర్థంకాని వారికోసం చిత్రం చూపించడానికి ముందు తెలుగులో చిత్రకధని క్లుప్తంగా చెప్పేవారు. ఆలస్యంగా అడుగిడడం వలన గుండెధైర్యం లేనివారు జాగ్రత్త అన్న ఆఖరి పలుకులు తప్ప మిగిలిన కధని వినలేకపోయాను. ఆ ఏముందిలే మనకున్న సినీ పరిజ్ఞానంతో ఆపాటి కధని అర్థం చేసుకోలేమా అనుకుని శ్రద్ధగా ప్రతి డ్రాకులా డైలాగులు వినసాగాను.తెరపై డ్రాకులా హీరోయిన్ని కొరకడం ఆవిడకి రెండు కోరలు రావడం దాన్ని క్లోజప్ లో చూపిస్తూ ఇంటర్వెల్ వేసిందే తడువు అందరూ లేచి బయటికి వెళ్ళడం ఒకదాని వెంట ఒకటి జరిగిపోయాయి.ఈయనగారు నాకు కూల్ డ్రింక్ తీసురావడానికి బయటికి వెళ్ళి(అది కాదు అనేవిషయం మీకు తెలిసినా అలా అనుకోవడం నా తృప్తి)ఎప్పుడు తిరిగి వచ్చి నా ప్రక్కన కుర్చున్నారో తెలియదు కాని ఆంగ్లభాషే సరిగ్గా అర్థం కాని నేను ఆంగ్లడ్రాకులాలని అర్థం చేసుకోవడంలో లీనమైపోయాను.అప్పుడప్పుడూ ఉలిక్కిపడి చెవులు మూసుకుని అరిచాను అనేవిషయం నాకు తరువాత తెలిసిందిలెండి.

మొత్తానికి చిత్రం చివరిలో రాత్రి అయితే అందరూ డ్రాకులాలుగా మారిపోతారు అనిమాత్రం నా తెలివైన బుర్రకి అర్థమైంది తెరపై చిత్రం అర్థరాత్రి అంతమైంది.పదండి అని ప్రక్కన వున్న ఈయనగారి చేయి పట్టుకుని(ధైర్యం కోసం) లేచిన నాకు ఎదురుగా సారీ రా.. పద వెళదాం అంటూ మావారి ప్రతిరూపం ఆయన వెనుక చేతికికట్టుతో ఎవరిదో తెలిసిన ముఖం. డ్రాకులాలపై పూర్తిగా ప్రేమలో మునిగిన నన్ను వాళ్ళ సామ్రాజ్యంలో కలుపుకోవడానికి ఈయన రూపంలో వచ్చారేమోనని చెప్పడానికి అటుతిరిన నేను అప్రయత్నంగా మీరా అని నోరువెళ్ళపెట్టి చేతులు విధిలించి కుర్చీలో చతికిల పడ్డాను.

విషయం ఏమిటంటే ఇంటర్వెల్ లో బయటికి వెళ్ళి నాలుగు దమ్ములు కొట్టి టాయిలెట్లోకి వెళ్ళిన ఈయనకి అక్కడ వాళ్ళ ఫ్రెండ్ చేయి టాయిలెట్ తలుపు మద్యలో పడి దెబ్బతగిలిందని తెలిసి అతన్ని తీసుకుని దగ్గర్లోని హాస్పిటల్లో కట్టు కట్టించి తీసుకుని వచ్చారు. హాస్పిటల్ కి తీసుకుని వెళుతూ థియేటర్లో మా మావయ్య కనిపిస్తే నేను లోపల ఉన్నానని కంగారు పడతానని నాకు ఈవిషయం చెప్పొదని గంటలో వస్తానని చెప్పి వెళ్ళారు. నేను సినిమా చూస్తూ నా ప్రక్కన కూర్చుని నన్ను పలకరించి కూల్ ఢ్రింక్ అందించిన మావయ్యని గమనించలేదు. మావయ్య కూడా సరేలే సినిమా అయ్యాక మాట్లాడవచ్చని సినిమా చుస్తూ మధ్య మధ్యలో నా విన్యాసాలని కూడా తిలకించారన్నమాట.మొన్న పండకి మావయ్య వాళ్ళు ఇంటికి వచ్చినప్పుడు ఈ విషయం గురించి చెప్పుకుని నవ్వుకున్నది మీతో ఇలా పంచుకుంటున్నానండి.

బాత్ రూం లో భోగి...

అవి సంక్రాంతి సంబరాల రోజులు....నేను చెల్లెలు కలసి ముగ్గులు వేస్తూ వాటికి రంగులు నింపి అలా కాలనీలో ముగ్గులు చూస్తూ స్నేహితులతో కబుర్లలో నిమగ్నమై ఉండగా అల్లుడుగారు అత్తగారింటికి అడుగిడినారు....ఎవరా అని ఆశ్చర్యపోతున్నారా! అదేనండి మావారే, మొదటి సంవత్సరం క్యాంటీన్ కాఫీతో కడుపు ఖలాస్ అయింది కదా ఈసారైనా అల్లుడిగారికి ఆతిథ్యంతో అదరగొట్టేయాలనుకున్న అత్తగారి ఆహ్వానాన్ని ఆనందంగా అంగీకరించి భోగి నాడు అరుదెంచిన మా శ్రీవారి అహ్లాదకరమైన అనుభవమన్నమాట.....

అడుగిడిన అల్లుడిగారు అత్తగారి పలకరింపుల అనంతరం స్నానానికి వెళుతూ, నేను కనపడలేదన్న కలవరమో, ముంగిట నేను వేసిన ముగ్గులని చూసిన పరవశమో లేక ఎవరిని అడగాలి అన్న మొహమాటమో కాని అక్కడ తాడుపై వేసిఉన్న టవల్ ని కట్టుకుని బాత్రూంలోకి దూరిన గంటకి కూడా బయటికి రాలేదు.......ఇక్కడ బయట అమ్మ ఇంతసేపు అల్లుడుగారు లోపల ఏం చేస్తున్నారో అనుకుంటూ ఇంకా ఇంటికి రాకుండా ఏం పెత్తనాలు వెలగబెడుతున్నారో వీళ్ళు అని మనసులో మమ్మల్ని తిట్టుకుంటున్న అరగంటకి అరుదెంచిన మాకు అమ్మ చెప్పిన విషయానికి ఆత్రుతగా పెరట్లోకి వెళ్ళి తలుపు కొట్టిన నాకు టవల్ కాస్త నా మొహాన్న పడేయమన్న ఈయనగారి విసుగుతో కూడిన స్వరం విని టవల్ అందించాక నాకు అసలు విషయం కొంచం అర్థమైంది మిగిలినది మావారు వినిపించారు.

అత్తారింటికి వస్తున్న ఆనందంలో కాదులెండి నన్ను చూడాలన్న ఆత్రుతలో అదీ కాదు మరదళ్ళతో ముచ్చటించాలన్న మురిపంలో తాళాలని, పర్స్ ని ఓ జేబుదొంగకి సమర్పించి తాళం వేసిన సూట్ కేస్ తో వచ్చారు. ఇక్కడ నేను కనపడపోయేసరికి మొహమాటానికి పోయి పెరట్లో తాడుపై వున్న టవల్ ని తీసుకుని బాత్రూంలోకి దూరి టవల్ విప్పి తలుపుపైన వేసారు లోపల ఈయన ఉన్నవిషయం తెలియని పనిమనిషి అది ఉతకవలసిన టవల్ అని తీసుకుని వెళ్ళి నానపెట్టేసింది. స్నానం చేసి బయటికి రావాలంటే టవల్ లేదు, అప్పటికీ రెండుసార్లు ఈయనగారు అరచినది అత్తగారికి పని హడావిడిలో వినపడలేదు, అమ్మ అల్లుడిగారిని అడిగితే బాగుండదని అడగలేదు.....దాని పర్యవసానం మావారు బాత్ రూం లో గంటన్నర ఒంటికాలిపైన జపం అన్నమాట....

తరువాత........ ఏముంటుందండి సూట్ కేస్ తాళాలని బ్రద్దలకొట్టి డ్రెస్ వేసుకునే వరకు టవల్ కట్టుకుని టాలీవుడ్ సల్మాన్ ఖాన్ లెవల్ లో మరదళ్ళకి ఫోజ్ ఇచ్చారన్నమాట....

కాల్చండి కాని ఆలోచించండి!

రింగు రింగులుగా పొగలు వదులుతున్న మావారిని చూసి ఈయనతో ఎలా మానిపించాలి ఈ అలవాటు అని ఆలోచిస్తున్నానే కాని.....ఆ పొగ ఎన్ని సుడులు తిరుగుతున్నాయో అంతకు పదింతలు మనసున సుడిగుండాలై, మెదడులో రింగులై ఆలోచనలు నన్ను తిప్పేస్తున్నాయి!

అప్పుడొచ్చింది నాకు ఒక బ్రహ్మండమైన సూపర్ డూపర్ ఆలోచన, వచ్చిందే తడవు మార్కెట్ కి వెళ్ళి వెతికి వెతికి ఆఖరికి కొనుక్కొనివచ్చాను.తీసుకొని అయితే వచ్చాను కాని ఈ ప్రయత్నం ఎంతవరకు ఫలిస్తుందో కదా అన్న సంశయం మాత్రం నన్ను వీడలేదు,అయినా ప్రయత్నించి చూద్దాం అని నిర్ణయించుకుని సెంటిమెంట్ తో కొడదాం అనుకుని "ప్రేమనగర్" సినిమాలో వాణీశ్రీగారిని తలచుకుని ఆ మహానటి లెవెల్ లో మనం డైలాగులు చెప్పి నటించలేము (ఏ సీన్ అని ఆలోచించి బుర్ర చించుకోకండి...అదే తలకి గాయమై రక్తం వస్తుంటే అది గ్లాసులో పట్టి త్రాగమని హీరో గారికి ఇచ్చే సీన్ అన్నమాట) కాని రాసి పడేద్దాం ఈయనగారు చదువుకుని నాగేశ్వరావుగారిలా ఫీల్ అయిపోతారు అనుకున్నాను....అంత సీన్ లేదు అనుకుంటున్నారా? ప్చ్! ఏంచేయను చెప్పండి??

ఇంతకు ఏం చేసానో మీకు తెలియదుకదా....ఒక అందమైన అమ్మాయి బొమ్మ దాని హృదయం నుండి జ్యోతి వెలుగుతూ సంగీతం వినిపించే లైటర్ ని మావారికి పుట్టినరోజు కానుకగా ఇచ్చాను. అది ఒక్కటీ ఇచ్చి వుంటే బాగుండేది అప్పుడు నాపై వాణీశ్రీగారు పూనారు కదా! నటనరాక రచించాను నేను తెల్ల కాగితముపై ఈ తవిక(నా దృష్టిలో కవిత).......

"మీరు సిగరెట్లు ఎన్నైనా కాల్చండి!

ఈ లైటర్ ని ఉపయోగించండి!

కాల్చిన ప్రతిసారి ఆలోచించండి!

నా హృదయం రగులుతుందని గమనించండి!

మీ పుట్టినరోజున నా ఈకానుకను స్వీకరించండి!"

ఇంత చక్కగా వ్రాసి కవితా ప్రియులైన మావారికి లైటర్ తో పాటు కాగితాన్ని కూడా అందించాను. కవిత చదివి చలించిన(అలా అనుకుంటే నాకు అదో తృప్తి లెండి)మావారు లైటర్ వెలిగిస్తే అందులో నుండి గాలి తప్ప జ్యోతి రాదుగా ఎందుకంటారా! అందులో గ్యాస్ లేదుగా ఆ వస్తువు ఇంపోర్టెడ్ దిగా......ఇది పదేళ్ళ క్రితం నాటి సంగతి! అప్పటి నుండి మావారు ఇప్పటికి వెయ్యిన్నొక్కసారి సిగరెట్టు మానేయడం జరిగింది.దానికి పదింతలు నా తవికని, కానుకని చూసుకుని మురుస్తూ రేపటినుండి మానేస్తాను అని అనడం నేను ఆయనతో మానిపించడానికి ప్రయత్నించడం రొటీన్ అయిపోయింది.

అన్నట్టు డిసెంబర్ 19న మావారి పుట్టినరోజు....అందుకే నా ఈ స్మృతిపదాన్ని మీతో పంచుకున్నది. ఈసారి ఇంకో క్రొత్త ప్రయత్నంతో మావారికి శుభాకాంక్షలు తెలుపుకుంటున్నాను.మరిన్ని స్మృతులతో మిమ్మల్ని మరో టపాలో కలుస్తాను.

పేరులో ముప్పు!

అవి ఆయన అక్కడ నేను ఇక్కడ అంటే..... నేను వరంగల్ మావారు విజయవాడ దగ్గరలో ఉద్యోగాలను వెలబెడుతున్న రోజుల్లో అని అర్థమై ఉంటుంది కదండి!

మా వారికి "ఉత్తమవర్కాలిక్"(పని వ్యసనాపరుడు) అని బిరుదును ఇచ్చి వాళ్ళ ఆఫీసు వాళ్ళు సత్కరిస్తున్నారని లీవ్ దొరికితే రమ్మని చెప్పారు.యధావిధిగా నాకు లీవ్ దొరక్కపోవడం మావారికి నేను రావడంలేదని చెప్పడం అయిపోయింది.అక్కడితో అయిపోతే సృతిగా మిగిలేదికాదు కదండీ....

సరే ఎలాగో వెళ్ళడం కుదరలేదు కనీసం పుష్పగుచ్ఛాన్ని పంపి అయినా నా అభినందనలని తెలియ చెప్పాలనుకుని, మా ఆఫీసు నుండి ఆ ఊరు వెళుతున్న ఒక వ్యక్తికి మావారి ఇంటి అడ్రసు చెప్పి అందమైన పూలగుత్తితో పాటు గ్రీటింగ్ కార్డ్ కూడా విత్ లవ్ అని రాసి పంపించాను.ఆ వ్యక్తి దాన్ని వాళ్ళ క్వాటర్స్ లో మావారి పేరుతోనే ప్రక్కలైన్ లో ఉంటున్న మరొకరికి ఇవ్వడం అందులోను వాళ్ళావిడకు ఇస్తూ మాడం సార్ కివ్వమని పంపారంటూ చెప్పడం జరిగింది.

ఇక్కడ నేను ఈయనగారి నుండి ఎటువంటి సమాధానము రాకపోయేసరికి,అసలు ఈయనకి స్పందించే హృదయమే లేదనుకుని కనీసము థాంక్స్ అన్నా చెప్పలేదు ఇకనుండి మనము కూడా ఏమీ పంపొద్దు అని మంగమ్మశపధం మనసులోనే చేసేసుకున్నాను.రెండువారాల తరువాత మావారు రావడం నేను అలగడం,ఆయన బ్రతిమిలాడడం మధ్యలో అసలు ఏమి అందలేదని ఈయనగారు చెప్పడంతో ఇక్కడ కథ సుఖాంతం అయింది.

మావారి పేరే ఆయనకి వుండడం 41 క్వాటర్ ఈయనది 47 క్వాటర్ ఆయనది అవ్వడం పాపం అక్కడ శాపమైంది. అందులోను వాళ్ళావిడ నెలరోజుల ముందే ఆయనపై అనుమానంతో పుట్టింటికి వెళ్ళితిరిగి వచ్చిందట.....ఈ విషయం మాకు ఆరునెలకి తెలిసింది,కాని అక్కడ అప్పటి సీన్ ఎలావుండి వుంటుందో ఒక్కసారి ఊహించండి మీరు!! ప్చ్.....కొన్ని విషయాలు ఇలా వదిలేస్తేనే బాగుంటాయేమో!!

కార్తీకపున్నమిన......కాంతతో కబుర్లు!

పది అవుతుంది వాళ్ళు వచ్చే టైం అయింది అమ్మాయికి జ్వరం చూస్తే ఇంకా తగ్గలేదు అని అమ్మ అన్నమాటలకి, అంత దూరం నుండి వస్తున్న వారిని కాదంటే ఏంబాగుంటుంది చెప్పు! రానీ చూసి వెళతారు అన్న నాన్న మాటలతో నాకు మెలుకువ వచ్చింది. మెల్లిగా లేచి ఓపిక చేసుకుని ముఖం కడుక్కొని తయారు అయ్యేసరికి వాళ్ళు రానే వచ్చారు. హాల్లో కూర్చున్న వాళ్ళతో నాన్నగారు అమ్మాయికి జ్వరం అని అంటే ఎవరో పెద్దాయిన పర్వాలేదు చూస్తాంలెండి అమ్మాయిని రెండునిముషాలు వచ్చి కూర్చోమనండి అన్నమాటలతో నన్ను హాల్లోకి తీసుకుని వెళ్ళి కూర్చో పెట్టారు. ఇద్దరు ఆడవాళ్ళు, ముగ్గురు మగవాళ్ళు.... వాళ్ళ ఎదురుగా నేను. రెండు నిముషాల తరువాత లేచి వెళుతూ నూనూగు మీసాలు, నల్ల ప్యాంట్, తెల్ల చొక్కాతో కూర్చున్న పాతికేళ్ళ యువకుడు పదహారేళ్ళ కుర్రాడిలా కనిపించాడు (బహుశా జ్వరం కళ్లకి అలా కనపడి ఉంటారు) ఈయనగారికి ఇప్పుడే పెళ్ళికి తొందరేమిటో అనుకుంటూ ఆయనవైపు ఒక లుక్కిచ్చి లోనికి వెళ్ళాను. నా లుక్కు ఆయనగారికి లైక్ అయినట్టుంది మా మారేజ్ లుక్స్ ఫినిష్, పెళ్ళి డిసెంబర్ నెలలో ఫిక్స్.
ఆరోజు కార్తీకపౌర్ణిమ ఇంట్లో సాయంత్రం నోములకి మధ్యాహ్నం పిండివంటల్లో అమ్మకి సహాయము చేస్తుంటే ఎవరో పాతికేళ్ళ టిప్ టాప్ కుర్రాడు మెయిన్ డోర్ తీసుకుని లోనికి వచ్చి మా గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఏదో అడగబోతుంటే, నేను మా ఇంటి పై పోర్షన్ లో వుంటున్న బ్యాచిలర్స్ కోసం వచ్చిన బాపతు అనుకుని పై వాళ్ళు ఎవరూ లేరండి అని చెప్పినా ఇంకా ఆ అబ్బాయి అక్కడి నుండి కదలకపోయేసరికి అమ్మ వచ్చి ఎవరు కావాలని అడగడంతో ఆయనగారికి ఏమిచేయాలో తోచక బయటికి వెళుతుంటే, బజారునుండి చెల్లి వస్తూ ఆయనని చూసి మీరా! రండి అంటూ లోపలికి ఆహ్వానిస్తూ అమ్మకి అతను కాబోయే బావగారు అంటూ గుర్తుచేసింది. అమ్మ తను గుర్తు పట్టలేదని మన్నించమని లోపల కూర్చోమంది. నేను వంటింట్లోకి దూరి పని చేసుకుంటూ అదేవిటి గుర్తుపట్టలేదని కాస్త ఫీలౌతూ ఎలా గుర్తు పడతాను అప్పటికన్నా కాస్త ఒళ్ళుచేసి (నన్ను తలచుకుని) స్మార్ట్ గా ఉంటే అనుకున్నాను. తను ఏదో ఆఫీసు పని మీద వచ్చానంటూ ఎలాగో వచ్చాను కదా చూసిపోదామని ఇలావస్తే ఎవరూ గుర్తుపట్తలేదని చెల్లి దగ్గర వాపోయారు. అసలు విషయం అదికాదని నన్నుచూసి మాట్లాడాలని దానికి ఆఫీసు పని ఒక వంకని వింటున్న అందరికీ తెలుసు. పాపం ఆకోరిక తీరకుండానే పెళ్ళి అవుతుందని ఆ క్షణాన్న అలా చెబుతున్న ఆయనగారికి మాత్రం తెలియలేదు.
ఎందుకంటే రాత్రి పూజ అయ్యేసరికి ఆలస్యం అవటం కతికితే అతకదని కాస్త ప్రసాదం తీసుకుని ఈయనగారు వెళ్ళిపోవటం, వెళుతూ నన్ను పట్టుచీరలో చూసి మైమరచి నా ఆఫీసు అడ్రసు అడగక, తన ఫోన్ నంబర్ ఇవ్వక మరునాడు నా వివరాలు ఎవరినీ అడగలేక బిడియపడడం, నేను ఎలాగైనా కలుస్తారులే అని అఫీసు దగ్గర ఎదురుచూడడం, నన్ను చూడకుండానే ఈయనగారి తిరుగు ప్రయాణం.... వెరసి ప్రతీ కార్తీకమాసంలోను ఈ విషయాన్ని గుర్తు చేసుకోవడం, ఈ సారి మాత్రం కాస్త వెరైటీగా మీ అందరితో సృజన సృతులని పంచుకోవడం.........

క్యాంటీన్ కాఫీ...కడుపు కలాస్!

పెళ్ళైన తరువాత మొదటిసారి అత్తగారింటికి నేను వెళితే అది రొటీన్ కానీ మావారు వెళితే వెరైటీ అనను కానీ వింత అని మాత్రం అంటాను...... ఎందుకనంటారా?
డిసెంబరు నెలలో పెళ్ళిచేసుకుని మంచి రొమాంటిక్ మూడ్ లో నన్ను తీసుకుని నెలలో అత్తగారింటికి బయలుదేరిన మావారి అవస్తలు అలాంటివండి. బయలుదేరితి పొమ్ము....రిజర్వేషను కంఫాం కాకుండా కంపార్ట్మెంటులో నాతోకలసి కాలు పెట్టనేల! పెట్టితిరిపొమ్ము టీ.సీ కి నాలుగు పాతికలు కొట్టనేల, కొట్టిరికదా అని టీ.సీ చెరొక కంపార్ట్మెంట్లో బెర్త్ లు ఇవ్వనేల, ఇచ్చిరి కదా అని ఆదమరచి నిదురించక అక్కడ ఆయన ఇక్కడ నేను ఆలోచిస్తూ జాగారము చేయనేల?
హమ్మయ్య! ఇక్కడితో ఆగిపోయిందనుకుంటున్నారా? అంత ఈజీగా మిమ్మల్ని వదివేస్తానా చెప్పండి..... తెల్లవారుజామున ఆరుగంటలకి చేరవలసిన రైలు ఎక్కడో గూడ్స్ పట్టాలు తప్పితే ఇక్కడ మా ఎడబాటుని చూడలేక మా రైలు పదిగంటలు ఆలశ్యాన్ని ప్రకటించి మమ్మల్ని ప్రొద్దున్నుండి సాయంత్రంవరకు మాట్లాడుకోమని వదిలేసింది. పొద్దున్నే కాఫీ కడుపులో పడనిదే కబుర్లాడని మావారిపై కేసముద్రంలోని రైల్వే క్యాంటీన్ వాడు కనికరించి కషాయానికి కాస్త ఎక్కువ రుచిగల కాఫీని అందించాడు. అదే మహాభాగ్యమనుకుని తాగిన వారందరితో పాలు అయిపోయినవి అంటూ మరోసారి కాఫీ అడిగినవారికి చిక్కని కాఫీలాంటి చక్కని సమాధానమిచ్చి చల్లగా జారుకున్నాడు.
ఇక్కడ మావారికి కాఫీ కడుపులోకి వెళ్ళి ఖాళీగా ఉండి ఏమిచేయాలో తోచక పేగులతో అనుబందాన్ని పెనవేసుకుని కడుపుని నులిపెట్టి మెలిపెట్టి పదినిముషాలకి ఒకసారి మావారిని టాయిలెట్ కి వెళ్ళేలా చేసింది. ఇంచుమించు కాఫీ తాగినవారిలో చాలా మంది పరిస్థితి అంతే, కాస్త మావారి పై ప్రేమ అధికమై వాంతులకి కూడా దారి తీసింది. పరిస్థితి విషమించక ముందే అక్కడి లోకల్ డాక్టర్ గారి రెండు సెలైన్ సీసాలు, మూడుమాత్రలు, నాలుగు గంటల అవస్థతో కడుపు మొత్తం ఖాళీ అయి కాస్త సర్దుకుంది. నాలుగు గంటలు మావారి విశ్రాంతి, మరో రెండుగంటలు "క్యాంటీన్ మరియు రైల్వే సిబ్బంది" అనే విషయం మీద ఇష్టాగోష్టితో పదిగంటలు గడిచిందంటూ రైలు పరుగు తీసి సాయంత్రానికి గమ్యాన్ని చేర్చింది.
అక్కడ అల్లుడు అడుగిడుతున్నాడని అలకపానుపు ఎక్కనీయరాదని అత్తగారు అరిసెలు, సున్నిఉండలు లాంటి పిండివంటలతో ఆనందింప చేయాలని ఆయాసపడి అమర్చినవన్నీ ఉన్న నాలుగు రోజులు ఒట్టి మజ్జిగన్నం తిని సేదతీరిన ఈయనగారిని చూసి చప్పబడ్డాయి....అల్లుడిగారిని కాస్త అవి ఇవి తిని గట్టిపడమని చెప్పవే అంటూ అమ్మ సలహాలు, అక్కా...బావ మరీ ఇంత సుకుమారుడా! అంటూ చెల్లెళ్ళ చలోక్తులు, మావారి అవస్థలు........మరుసటి నెలలో మొదటి పండుగకి వచ్చినప్పుడు తీరినవి అందరి అచ్చటా ముచ్చట్లు!!!